Apendiks

Paalis na ako ng bahay kanina ng nabully ako ng isang taong-grasa sa amin. May edad na yung babae, siguro mas matanda pa sa nanay ko. Marami naman kasing taong-grasa sa amin, so siguro nasanay na lang din ako at hinayaan ko siya. Yung iba naman kasing taong-grasa na nakasagupa ko, harmless. So magkasunod kaming naglalakad, siya yung nasa unahan ko. Tapos bigla siyang yumuko doon bench na nasa may tabi. Akala ko hihiga siya sa bench. Pero hindi. Binuhat niya yung bench at itinilapon! Oooh, I thought. That’s not right.

Instinct ko na kaagad na umalis sa bangketa at maglakad sa kalsada. Tapos nangyari ang ikinatatakot ko: nagtagpo ang mga paningin namin. At hindi kami nabighani sa isa’t isa. Nilapitan niya agad ako na noon e napahinto saglit. Tapos bigla niya akong binanatan ng linyang huli kong narinig noong elementary pa lang ako. “Ang tangkad mo ah. Ano. Tangkad mo”.

Hindi ko alam kung compliment yun, pero hindi ko na binalak pang alamin kung ano ang intensyon niya. Palapit na siya ng husto sa akin, at ang ikinatatakot ko e baka duraan niya ako o pagtatampal-tampalin. Maarte na kung maarte, pero ayokong marumihan yung damit ko. Kaya naglakad ako ng mabilis. Alam kong humahabol pa siya, kasi naririnig ko siya sa likod ko, muttering the same words “Ang tangkad mo ah. Ano. Tangkad mo”. Kaunti na lang talaga, sasagutin ko na siya nang “oo! alam ko matangkad ako!”, kaso ayoko nang tumigil sa kakalakad. Lumagpas ako doon sa sakayan ng jeep at patuloy lang ako sa paglalakad. After some time, nagkalakas ako ng loob na tignan yung likuran ko para malaman kung andoon pa siya at humahabol. Pero ang tagal na pala niyang tumigil sa paghabol. Natanaw ko pa siya sa di kalayuan, pero tingin ko safe distance na. Natuwa ako, kasi wala talaga akong balak na maglakad ng ganoon kabilis papuntang LRT 2 Katipunan. Natatawa pa rin ako sa banat niya.

Nabanggit ko na dati na may mga pagala-galang taong grasa sa lugar namin at para sa mga taga-roon e parang normal na bagay na iyon (at sabi ko nga, tingin ko nahawa na ako dahil parang normal na rin sa akin — nung una. Kaso ngayon takot na uli ako). May mga grupo na galing munisipyo na humuhuli sa mga taong grasa para wag silang pagala-gala sa lansangan, pero kinukuha sila ng mga kamag-anak nila para lang hayaang magpagala-gala na lang. Ano pa ang silbi di ba? Kung hindi mo rin lang naman aalagaan at patitirahin sa bahay mo, bakit mo pa kinukuha doon sa kung saan may masisilungan sila at hindi sila magiging pakalat-kalat?

Sana gawan ng paraan ng local government sa amin itong mga taong grasa na ito. Nang hindi kami nabubully.